Podcast met Leo Bormans

Vanuit mijn eigen zoektocht naar mijn levensmissie luister ik graag naar inspirerende verhalen van mensen die klaarblijkelijk die van hen gevonden hebben. Iemand zoals Leo Bormans, de auteur van The World Book of Happiness’.
Mijn stoute schoenen

Leo fascineerde me. Ik had hem in een lezing aan het werk gezien en was enorm onder de indruk van hoe hij een grote groep van mensen gedurende 2,5u non stop geboeid kon laten luisteren én in beweging kon krijgen in een broeierige zaal. Maar wie is Leo eigenlijk zelf? Hoe is hij van leerkracht Engels-Nederlands naar ambassadeur van geluk en levenskwaliteit geëvolueerd? Na de lezing trok ik mijn stoute schoenen aan en vroeg ik Leo voor een gesprek.

Toegegeven, ik had enige schrik voor dit interview. Ik vreesde dat Leo vooral gefocust zou blijven op zijn verhaal over geluk – het verhaal dat ik hem had horen vertellen en dat je leest in zijn schrijfsels – en zichzelf niet snel zou prijsgeven. Hij is uiteindelijk ook zelf journalist en kent het vak maar al te goed. Wie ben ik tegenover zo iemand? Ik die geen ervaring heb met het afnemen van dergelijke interviews? Ik die hieraan ben begonnen vanuit de goesting om de gesprekken die ik heb in de zoektocht naar mijn levensmissie met anderen te delen en de hoop dat anderen er ook iets voor hun zoektocht in ontdekken? Na het interview bleef ik achter met een geweldig gevoel: Yes I did it en het was heerlijk om naar zijn verhaal te luisteren.

Ontmoeting op een ware geluksplek

Het was een woensdag dat ik met Leo had afgesproken in de abdijsite Herkenrode in Hasselt, een plek die hij zelf had gekozen. Het is één van de geluksplekken die op initiatief van Leo, samen met de inwoners van Hasselt, werd uitgekozen en waar je leuke opdrachten kan doen. Ik had Hans Stockmans meegebracht, ook een bijzondere man die stilaan zijn levensmissie vorm geeft als kunstzinnig fotograaf. Ik voelde me die woensdag al meteen op vakantie. De zon scheen, de zwaluwen scheerden door de blauwe lucht, het mooie kader waar we in zaten. Het bracht ons meteen in een relaxte sfeer.

Al van bij de start nam Leo het interview in handen: ‘Ik heb onderweg naar hier besloten om niet mijn standaardverhaal te brengen, want dat heb je in mijn lezing al gehoord. Maar ik heb me voorgenomen om eens andere dingen te vertellen die ik nog niet eerder verteld heb.’

Iedereen zit in een complot

De toon was gezet. Hij had tijd van 10.00u tot 12.00u. Uiteindelijk zijn onze wegen uit mekaar gegaan rond 14.30u. Het werd een warme ontmoeting. Zoals hij zelf zo mooi zei: ‘Ik lijd aan een ziekte: positieve paranoïa. Ik geloof dat iedereen in het complot zit om mij gelukkig te maken. Dit weekend nog passeerde op zondagmorgen de trommelgroep van de Scouts. Het was nog veel te vroeg. Maar in plaats van chagrijnig te worden, ging ik op straat luisteren en genoot ik van het jeugdig enthousiasme. Zij blij dat ik hen aanmoedigde en ik blij omdat het een leuk moment was en ik kon bijdragen aan de vreugde van anderen. Ook zij zaten, net zoals jullie, in het complot om mij gelukkig te maken.’

Leo nam ons in zijn verhaal mee naar zijn kindertijd, naar rode draden in zijn leven en onthulde meer en meer hoe hij in het leven staat. Leo had niet voor niets de abdijsite Herkenrode als plek van onze ontmoeting gekozen. Deze plek zat boordevol betekenis voor hem. Dat is wat Leo overal doet: betekenis geven aan de dingen. Hij kijkt op een heel bijzondere manier om zich heen. Hij ziet geen voorwerpen, maar zaken die betekenis brengen. ‘Wat ik doe is elke plek beschouwen als een metafoor voor iets anders. Het is niet wat het is. Er is iets mooiers.’

 

Hoe dromen werkelijkheid worden

‘Mijn favoriete droom was: dat ik met een circus zou rondtrekken. Ik was het ventje dat voorop trok om de borden te zetten: het circus komt. En eigenlijk is mijn doel nog altijd hetzelfde.  Ik ben geen wereldverbeteraar. Ik kan niet op tegen een Trump en allerhande onnozeliteiten in de wereld. Maar ik kan wel die borden zetten: als je wilt, kom eens kijken en het kan leuker worden.’ Wist je trouwens dat hij de hoofdrolspeler is in zijn jeugdroman ‘Recht op geluk’? Hij is dat jongetje dat vooroprijdt om het circus aan te kondigen en dat uiteindelijk ook strijdt voor de rechten van de mens. Eigenlijk vertelt hij in die roman over het morele kompas dat hem drijft.

Tijdens ons gesprek werd me ook duidelijk dat het verhaal dat Leo brengt, meer is dan een verhaal. Al zijn wijsheden over geluk en hoop, tracht hij ook iedere dag zelf toe te passen. Zo houdt hij bijvoorbeeld al 20 jaar lang een boekje bij waarin hij iedere dag 3 positieve ervaringen van die dag opschrijft. ‘Ik wil iets vasthouden, in mijn herinneringen verankeren, om zo de toekomst beter aan te kunnen.‘

Ook al werd hij niet het jongetje dat met een circus rondtrok, een andere ambitie maakte hij wel waar. Hij wilde leraar worden. Niet zomaar een leraar, maar een leraar die bijblijft. Je kent dat wel één van die 2 à 3 leerkrachten die je leven écht gevormd hebben. Die je altijd zullen bijblijven.

Nadien besloot hij journalist te worden. ‘Ik was graag leerkracht, maar wilde niet 50 jaar lang hetzelfde verhaal blijven vertellen. Ik wilde meer mensen bereiken, vandaar de keuze voor de journalistiek. Het bleek toch niet echt mijn ding te zijn. Vervolgens was er een job bij het ministerie van onderwijs om een nieuw tijdschrift uit te brengen. Eerst was dit een tijdschrift met een oplage van 10.000 exemplaren, maar Klasse – want over dat magazine gaat het – evolueerde naar 1,5 miljoen exemplaren.’

Grellige dingen doen

‘Ik was geslaagd in mijn missie om veel mensen te bereiken. Ik was Meneer Klasse en had alles bereikt wat ik met Klasse kon bereiken. Maar is dat hoe ik wil eindigen vroeg ik me op een dag af. Toen kwam uitgever Lannoo naar me toe met de vraag een boek te maken over geluk. In 2007 was dat helemaal nog geen thema. Ik kende zelf ook niets van geluk of positieve psychologie, maar ik was wel journalist. Dus was ik voor Lannoo schijnbaar de geschikte persoon om hierover een boek te schrijven.’

‘Een ding was me wel als snel duidelijk: als ik dan toch een boek over geluk zou schrijven, dan wil ik wel meer doen dan alleen inspireren. Dan wil ik ook activeren. Als ik een boek wil schrijven, dan moet het wel hét boek zijn. Dat is hoe ik in het leven sta: als ik les gaf, wilde ik niet zomaar een leerkracht zijn, maar dé leerkracht, als redacteur gaf ik niet zomaar een tijdschrift uit, maar hét tijdschrift. Dus ik wilde hét boek van geluk maken en wilde er meteen ook een internationaal project van maken, dus werd het ‘The world book of happiness’.’

‘Als branding vond ik het wel mooi om ambassadeur van geluk te zijn. Ik wil mezelf graag overstijgen, door iets grelligs te doen. Als ik er in kan slagen om meer mensen ambassadeurs van geluk te maken, dan heb ik veel bereikt. Soms zeggen mensen me dat ik de goeroe ben van het geluk. Maar een goeroe heeft volgelingen. Ik heb geen volgelingen, want die volgen gewoon wat je doet. Ik inspireer mensen en zeg hen het zelf te doen.’

Het leven is geen rechte lijn

Leo-Bormans-Herkenrode-Veerle-HuygenLuisterend naar zijn verhaal lijkt het allemaal mekaar zo mooi op te volgen: van leerkracht naar journalist, naar hoofdredacteur naar ambassadeur van geluk en levenskwaliteit. Terwijl we door de tuinen van de abdij wandelden vertelde Leo me echter: ‘Achteraf kan je een lijn zien in je leven, maar zo is het leven natuurlijk niet. Het leven is geen rechte lijn. Het gaat ook over de keuzes die je niet maakt. Soms maak je foute keuzes. Een biografie leest vaak mooi, maar dat is natuurlijk niet de realiteit. Het leven zit vol bochten. Het leven is geen bos, maar een park. Het leven is maakwerk. We hebben daar greep op. Daarom hou ik wel van een park. Er is ingegrepen. We kunnen het mooier maken dan het is. Het kost soms wat moeite, er is over nagedacht.’

Wat in stilte ontstaat

Leo is één spraakwaterval. Dus borrelde bij mij de vraag op of Leo ook kan genieten van rust en stilte?Leo-Bormans-Herkenrode-Veerle-Huygen

‘Stilte daagt ons uit om te reflecteren. Stilte is kwaliteitsvolle aandacht. Iemand die kan zwijgen is belangrijker dan wie kan spreken. Ik kan geen stad bezoeken zonder een kerk binnen te gaan. Even weg zijn uit het gedoe. Of in een vogelkijkhut gaan zitten. Dat geeft me een kader om naar de werkelijkheid te kijken. Dat helpt mij te focussen. Leert me kijken op een gerichte manier. Ik heb iemand nodig die mij dat kader geeft.’

Na afloop van het interview nodigde Hans Leo uit voor een stilteportret – een bijzondere vorm van fotograferen die Hans heeft ontwikkeld. Hij nodigt zijn gast uit om in stilte te zitten en wacht dan het juiste moment af om die foto’s te maken die de persoon echt laten zien in zijn verschillende facetten ‘voorbij de pose’. Dit is vaak een hele uitdaging voor degene die gefotografeerd wordt. De meeste onder ons zijn het immers niet gewoon om in stilte te zitten met iemand die jou alle aandacht geeft. Dat voelt toch zo ongemakkelijk.

Leo is het wel gewoon gefotografeerd te worden – hij is immers al vaak geïnterviewd en gefotografeerd in het kader van wat hij doet. Hij vertelde hoe hij steeds probeert voor ogen te houden wie de opdrachtgever is van de fotograaf of voor welke doelgroep de journalist schrijft. Op die manier past hij zich steeds aan.

‘Het stille uitzicht’

In ons geval kon hij dat niet zo inschatten. Wat hem wel opviel, was dat hij zijn verhaal niet enkel aan mij vertelde, maar dat ook Hans echt luisterde, dat Hans veel meer was dan de fotograaf die er enkel was om een foto te maken. Het gaf hem het gevoel niet te hoeven poseren, echt te kunnen zijn, wat meer te kunnen loslaten – iets waar hij het anders toch moeilijk mee heeft.  Het leverde de foto’s hieronder op, gemaakt in het kunstwerk van Hans Op De Beeck, ‘Het stille uitzicht’.

Geïnspireerd door de stiltefoto, vertelde Leo dat hij eens gevraagd was voor een interview rond zijn ikigai, het Japanse woord dat verwijst naar onze reden van bestaan. ‘Wat denk jij dat mijn ikigai is.’ Vroeg hij aan zijn zoon. Die antwoordde: ‘Verdriet. Je ziet al die mensen die zo cynisch in het leven staan, zoveel eenzaamheid, machtsmisbruik en zo verder. Jij wordt gedreven vanuit dit verdriet om een ander beeld te creëren en mensen te activeren om vanuit een andere mindset te leven.’ En zo is de cirkel weer rond, want zo begint hij ook meestal zijn lezingen. Het leven gaat niet altijd over geluk, er is ook verdriet en dat hoort er ook bij.

Levenslessen rijker

Na afloop wandelden we terug naar onze auto’s in stilte. Alles was gezegd wat moest gezegd worden. Leo en Hans neurieden zacht. Ik glimlachte. Hier liepen drie intens gelukkige mensen.

Ik voelde me zoveel rijker. De wijze woorden van Leo die ronddansten in mijn lichaam. Als men mij nu zou moeten vragen, wie is Leo eigenlijk. Dan zou ik zeggen dat hij een kaleidoscoop is. Er zijn zoveel mooie facetten aan hem die soms ook tegenstrijdig lijken te zijn. Hij kan snel geëmotioneerd raken van dingen en tegelijk is hij zeer rationeel en houdt hij de touwtjes graag in handen. Hij heeft een enorm positieve mindset en tegelijk kan hij erg verdrietig zijn over de manier waarop mensen met elkaar omgaan. Het is een grellige mens die grellige dingen wil doen en al gedaan heeft. Iemand die mensen wil activeren om zo zin te geven aan hun bestaan. Een mooi mens!

0 Comments

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *